Πολυδένδρι - Λαγκαδά - Εξαλόφου !!!

Με μεγάλη χαρά παρουσιάζουμε μια ιδιαίτερη συνέντευξη με τον Ιωάννη Γ. Λαζαρίδη, συγγραφέα του μαγικού παιδικού βιβλίου «Η Τελευταία Περιπέτεια του Φιλούμενου Φρίξου». Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Ένα ζωντανό βιβλίο με μάτια, στόμα και δική του φωνή, που πετάει, μιλάει και γίνεται ο καλύτερος φίλος μιας μικρής κοπέλας, της Ιόλης. Μια ιστορία που μιλάει για τη δύναμη της φιλίας, την αξία του να βλέπεις τον κόσμο με παιδικά μάτια, και την ομορφιά του να παραμένεις ανοιχτός στην περιπέτεια και τη μαγεία, ακόμα και όταν μεγαλώνεις. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο κ. Λαζαρίδης μας αποκαλύπτει πώς γεννήθηκε η ιδέα του Φιλ, τι σημαίνει για εκείνον η επιστροφή στην παιδική ματιά, πώς είναι να γράφεις ένα βιβλίο που το ίδιο «ζωντανεύει», και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα για τη δημιουργία του βιβλίου. Αν ψάχνετε ένα βιβλίο που θα συγκινήσει εξίσου μικρούς και μεγάλους, γεμάτο φαντασία, ζεστασιά και βαθιά μηνύματα, τότε αυτή η συνέντευξη είναι μόνο η αρχή. Παρακολουθήστε ...

Στο χωριό μας, εκεί που ο δρόμος συναντά τις αυλές και οι άνθρωποι ακόμα χαιρετιούνται με την καρδιά, υπάρχει ένα πεζοδρόμιο που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι. Η κυρία Μαρίκα Γεϊτσίδου, με αγάπη, μεράκι και υπομονή, έχει μετατρέψει μια απλή γωνιά του δρόμου σε έναν μικρό ανθισμένο παράδεισο. Οι σπόροι από τον κήπο της έπεσαν κάποτε στο πεζοδρόμιο, φύτρωσαν μόνοι τους και εκείνη δεν τα άφησε στην τύχη τους. Τα αγκάλιασε, τα φρόντισε και τα έκανε κομμάτι της καθημερινής ομορφιάς του χωριού μας. Τριαντάφυλλα, πολύχρωμα λουλούδια και ευωδιές γεμίζουν το πέρασμα και κάνουν κάθε διαβάτη να κοντοστέκεται για λίγο, να χαμογελά, να θυμάται πως η ομορφιά κρύβεται στα απλά και αληθινά πράγματα. Δεν είναι μόνο λουλούδια, είναι η φροντίδα και η αγάπη μιας νοικοκυράς για τον τόπο της. Τα χωριά μας είναι μικρές όασεις γύρω από τις τσιμεντουπόλεις· τόποι που γαληνεύουν την ψυχή, γεμίζουν τα μάτια με χρώματα και χαρίζουν την ηρεμία και την ποιότητα ζωής που όλοι έχουμε ανάγκη.  Και μέσα σε αυτά ...

Ρίζες και Μνήμες: Μια Αυθόρμητη Καταγραφή Ιστορίας.  Στις 15 Απριλίου 2016, κάτω από τον μεγάλο πλάτανο στην πλατεία του χωριού, μαζί με τον θείο Άριστη Τσιρακίδη, περιμένοντας φοιτήτριες που θα έρχονταν για μια εργασία σχετικά με την ποντιακή γλώσσα, ξεκινήσαμε αυθόρμητα μια κουβέντα για τα παλιά… τα πολύ παλιά.  Μια συζήτηση που σήμερα θεωρείται πλέον ένα μικρό ιστορικό αρχείο για το χωριό μας.  Με είχε συνεπάρει τόσο πολύ η αφήγησή του, που είχα ξεχάσει να πατήσω το κουμπί της ηχογράφησης· γι’ αυτό, δυστυχώς, έχω μόνο 10 λεπτά από εκείνη τη μοναδική στιγμή.  Ένα απόσπασμα αυτής της συζήτησης αφορά το Γιαραμάζ, το σημερινό Πολυδένδρι, και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων του τόπου μας. Μνήμες πολύτιμες, που δεν πρέπει να ξεχάσουμε, αλλά να περνούν από γενιά σε γενιά. Νιώθω ευλογημένη που κατάφερα να «κρατήσω» ζωντανό ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας, τόσο μέσα από τις μαρτυρίες του θείου Αρίστη όσο και της θείας Ζώης Απατζίδου. Λυπάμαι μόνο που δεν κατά...