Ανθισμένη αγριοαχλαδιά: σημάδι άνοιξης ή προμήνυμα βαρύ χειμώνα; (Φωτογραφίες από την ανθοφορία αυτές τις μέρες στην περιοχή μας)

Στις άκρες των δρόμων, στα χωράφια και στις πλαγιές, εκεί που η φύση δείχνει το πιο αυθεντικό της πρόσωπο, ανθίζει η αγριοαχλαδιά (Pyrus spinosa).

Ένα ταπεινό αλλά πανέμορφο δέντρο, που κάθε άνοιξη ντύνεται στα λευκά και γεμίζει τον τόπο με ζωή.

Από τις αρχές μέχρι τα τέλη Μαρτίου — ακόμα και μέσα στο κρύο — τα άνθη της ξεσπούν με δύναμη, σαν να θέλουν να μας θυμίσουν πως η φύση πάντα βρίσκει τον τρόπο να ξυπνά.

Τα βουνά γεμίζουν λευκές "νυφούλες" και για λίγο όλα μοιάζουν πιο φωτεινά, πιο ελπιδοφόρα.

Αυτόν τον καιρό τις βλέπουμε παντού.

Ιδιαίτερα στη διαδρομή Πολυδένδρι – Πέντε Βρύσες και από το Πολυδένδρι μέχρι την αρχή της Χρυσαυγής, η εικόνα είναι πραγματικά μαγευτική, με τις αγριοαχλαδιές να στολίζουν τον δρόμο δεξιά και αριστερά, μέσα στο ρεματιές παντού. 

Όταν η αγριαχλαδιά είναι μικρή και είναι θάμνος είναι μια πολύ καλή κρυψώνα για τα σαλιγκάρια που σε λίγο και αυτά θα αρχίσουν να βγαίνουν μόλις ζεστάνει λίγο ο καιρός.

Οι παλιοί το ήξεραν καλά αυτό το δέντρο.

Οι παππούδες και οι πατεράδες μας, όταν έβρισκαν έναν άγριο θάμνο αγριοαχλαδιάς, τον κλάδευαν με το τσεκούρι για να τον βοηθήσουν να γίνει δέντρο.

Ίσως γι’ αυτό σήμερα συναντάμε τόσες πολλές αγριοαχλαδιές δέντρα στις άκρες των δρόμων στα μέρη μας, σαν μια σιωπηλή συνέχεια της φροντίδας τους.

Και ενώ τα άνθη της μαγεύουν τώρα, τα μικρά αχλαδάκια θα έρθουν αργότερα, προς το τέλος του καλοκαιριού. Μικρά, άγρια αχλάδια, που δεν είναι για εμάς γιατί είναι σε γεύση στριφά, αλλά για τα ζώα, κυρίως για τα κατσίκια που τα απολαμβάνουν.

Θυμάμαι όμως και κάτι που έλεγε η γιαγιά μου. Όταν η ανθοφορία της αγριοαχλαδιάς είναι έντονη, γεμάτη και “φορτωμένη” όπως αυτή την άνοιξη, τότε έλεγε πως προμηνύει έναν βαρύ χειμώνα για τη χρονιά αυτή.

Εσείς το έχετε ακούσει αυτό; Γνωρίζετε αυτή τη δοξασία ή κάποια παρόμοια παράδοση; Γράψτε μου στα σχόλια.