Ένα μοχαμπετί από το παρελθόν – 10 χρόνια μετά

Πολλές φορές με βλέπετε να τραβάω βίντεο σε αυτοσχέδια μοχαμπετιά, σε γλέντια και εκδηλώσεις του χωριού. Δεν το κάνω τυχαία.

Αυτά τα απλά, καθημερινά βίντεο γίνονται με τον καιρό το δικό μας ιστορικό αρχείο, το αρχείο του χωριού μας. 

Ένα αρχείο ζωντανό, γεμάτο πρόσωπα, φωνές, ήχους και στιγμές που αλλιώς θα χάνονταν στη λήθη. Για να θυμόμαστε εμείς, για να μαθαίνουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, για να μείνουν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που μας έκαναν αυτό που είμαστε.

Γινόμαστε κι εμείς, με τον δικό μας μικρό τρόπο, κλαδιά βασταγερά του μεγάλου δέντρου του χωριού μας.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα τέτοιο βίντεο, από ένα μοχαμπετί που έγινε στο καφενείο του χωριού πριν από 10 χρόνια, την Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016.

Ήταν η πρώτη επίσκεψη των φοιτητριών που ετοίμαζαν την πτυχιακή τους εργασία για την Ποντιακή γλώσσα (η δεύτερη επίσκεψή τους ήταν όταν μίλησαν με τον θείο Αρίστη).

Εκείνο το απόγευμα, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς σκηνή και μικρόφωνα, η παράδοση πήρε μπροστά. Ο Ανέστης Μωυσής στη λύρα έδινε το σύνθημα και ξεκινούσαν τα τραγούδια ο θείος Θοδωράκης Βαφειάδης και ο θείος Γιώργος Ασλανίδης. Μαζί τους στην παρέα ο παππούς μου Κώστας Χρυσανθόπουλος, ο θείος Κώστας Θεοδωρίδης, ο Ηράκλης Τελιορίδης και φυσικά η αγαπημένη θεία Νίκη Ασλανίδου και η Βάσω Μωισίδου.

Οι φοιτήτριες, που είχαν έρθει στο χωριό μας όταν ήμουν πρόεδρος του Συλλόγου μας, για να μελετήσουν τη γλώσσα, βρέθηκαν ξαφνικά μέσα σε ένα αυθεντικό, ζωντανό μοχαμπετί. Το απόλαυσαν από το πουθενά, όπως μόνο σε τέτοια μέρη μπορεί να συμβεί.

Δέκα χρόνια μετά, βλέποντας τα πρόσωπα αυτά, ακούγοντας τις φωνές τους, νιώθω μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Κάποιοι από αυτούς δεν είναι πια μαζί μας, όπως ο παππούλας μου, αλλά η παρουσία τους παραμένει ζωντανή μέσα από αυτά τα βίντεο. Είναι σαν να μας θυμίζουν κάθε φορά: «Εδώ είμαστε. Αυτή είναι η ρίζα μας».

Σας παρουσιάζω λοιπόν αυτό το βίντεο 10 χρόνια μετά και ελπίζω να σας μεταδώσει, έστω και λίγο, εκείνη την ατμόσφαιρα της παρέας και της παράδοσης που συνεχίζει να μας ενώνει.

Γιατί η μνήμη είναι η πιο όμορφη κληρονομιά που μπορούμε να αφήσουμε.

Αν έχετε και εσείς παλιές φωτογραφίες ή βίντεο από τέτοιες στιγμές του χωριού, στείλτε μου να τα μοιραστούμε. 

Μαζί χτίζουμε το αρχείο μας.

Πελαγία Π. Χρυσανθοπούλου